strona główna

Życie 1798-1832 Życie 1832-1863 Galeria Prace Teoretyczna Polska Linki Szukaj
     
| EN | PL |    
     


Women of Algiers in their Apartment
Kobiety Algierskie
Maroko
Na początku 1832 roku Delacroix odwiedził Afrykę Północną w świcie Ambasadora Francji do Sułtana Maroka. Islamska Afryka przerosła wszelkie jego oczekiwania. Klasyczne piękno, którego daremnie szukał pośród gipsowych odlewów w studiu Guerin'a miał teraz na wyciągnięcie ręki na przydrożu pod Afrykańskim niebem. Zapełnił szkicowniki obserwacjami Arabskiego życia i zgromadził zapas idei, z których czerpał do końca swojego życia. Wraz z powrotem do Paryża, rozpoczął serię orientalnych tematów, tym razem nie Byron'owskich fantazji lecz odzwierciedlenie faktycznego życia. W
Kobietach Algierskich (1834) odmalował wspomnienie swojej wizyty w haremie ukazując w obrazie więcej prawdy niż fikcyjnej, romantycznej egzotyki. Zmysłowa intensywność obrazu wynikająca z przedstawionych scen zdaje się być prostszą, choć faktycznie jest dużo bardziej złożona od tej w Śmierci Sardanapala. Sygnalizuje osiągnięcie dojrzałego stylu, bardziej wyciszonego, lecz wspanialszego, bardziej monumentalnego choć nie mniej ekspresyjnego, bardziej powściągliwego, a jednocześnie potężniejszego niż poprzedni.

Już na początku swojej kariery Delacroix został okrzyknięty przez młodych francuskich romantyków jako ich przywódca. W latach 30-tych XIX w. Delacroix przerósł ten związek, nie dlatego, że zmienił kurs, lecz to jego towarzysze nie zdołali dotrzymać mu kroku. "Romantyczna bitwa" została wygrana zbyt łatwo. Po roku 1830 francuski romantyzm stał się popularny i ... umarł. Jego uczestnicy, sympatyczni, ale w większości o poślednim talencie, pośpiesznie przeszli na piktoralizm i manieryzm. Delacroix dla odmiany, jeszcze bardziej zidentyfikował się ze wspaniałą tradycją Wenecjan i Holendrów z Veronesem i Rubensem na czele. Jego późniejsze obrazy wyrażały rosnące zainteresowanie klasycznym tematem i monumentalną formą. W jego Wejściu Krzyżowców do Konstantynopola, pokazanym na Salonie w 1840 r, powraca do zasad kompozycji jakich użył wcześniej w Masakrze na Chios, ale dawna brutalność wyciszona jest posępna harmonią kolorów i wagą dominującej w scenie masywnej kolumnady. W jego Sprawiedliwości Trajana wystawionym na tym samym Salonie, jeszcze dokładniej wypracowane detale architektoniczne ze swoimi wyraźnymi pionami i skosami powstrzymują ruch postaci.

 


Arab Horses Fighting in a Stable
Arabskie konie walczące
w Stajni
Malarstwo ścienne
Za tym nowym zainteresowaniem Delacroix odpowiednim wyważeniem i strukturą kompozycji idzie doświadczenie jakie uzyskał wykonując architektoniczne dekoracje, które to prace wypełniły mu znaczną część późniejszego życia. Rząd Ludwika -Filipa i Napoleona III faworyzował go w ważnych, monumentalnych zleceniach, poczynając od roku 1833 alegorycznymi dekoracjami Sali Królewskiej Pałacu Burbońskiego (Izba Deputowanych). Krótko po tym nastąpiło jeszcze większe przedsięwzięcia w Bibliotece Pałacu Burbońskiego (1838-1847), gdzie Delacroix pokrywając amfiladę kopuł i pendentyw scenami wychwalającymi bohaterski rodowód sztuk i nauk, poczynajac od Orfeuszowego daru cywilizacji dla rodzaju ludzkiego, a kończąc zniszczeniem Italii przez Attila. Zanim jeszcze ukończył te freski, otrzymał kolejne zlecenie udekorowania biblioteki Senatu w Pałacu Luksemburskim (1840-1846), gdzie, w centralnej kopule, namalował scenę przedstawienia Dantego Homerowi i innym wielkim Greckiego i Rzymskiego antyku, by zasymbolizować spotkanie klasycznego pogaństwa z nowoczesną kulturą chrześcijańską. Kolejnymi były sklepienie Galerii Apollina w Luwrze (1850-1851), dekoracje Salonu Pokoju w Hotelu de Ville of Paris (1852-1854, zniszczone w 1871), i kaplicy Świętych Aniołów w kościele Saint-Sulpice (1854-1861). Żaden inny malarz tamtych czasów nie był tak nieustannie zatrudniany do monumentalnych prac na duża skalę, żadnemu nie była dana szansa by się wykazać na publicznych sklepieniach, kopułach i ścianach. Jego freski wyłączając, dowodzą, że ten niezbyt odporny nerwowo artysta posiadał energię do komponowania na dużych powierzchniach i żywość umysłu by tworzyć obrazy będące w stanie zdominować te ściany. Jego wyższość spoczywała po części w kolorystycznym mistrzostwie, które było źródłem siły emocjonalnej i formalnej struktury jego fresków, a po części na ekspresyjnej pantomimie ruchu, napięciu i dysonansach wymalowanych ciał. Był najbardziej wszechstronnym artystą swoich czasów, wlączając w zakres jego zainteresowań pola walk i barykady, Fausta i Hamleta, tygrysy i odaliski.

Na Wystawie Światowej w 1855 pokazano trzydzieści sześć jego obrazów - hołd dla niego (i Ingres'a) jako dla jednego z dwóch żyjących, wybitnych malarzy francuskich. Mając przez długie lata zakaz wstępu do Akademi, o której prywatnie miał dość chłodne zdanie, został w końcu włączony do tego ciała "wybitnych miernot" (na miejsce po Delaroche'u) w 1857. Coraz częściej chorujący, z przeciągłym zapaleniem gardłą i oszczędzajacy swoje siły fizyczne, żył oszczędnym, kawalerskim życiem, lecz pracował z niesłabnącą energią do końca. Z całą swoją uprzejmością, jego osoba mogła wzbudzać strach. W jednej z jego ostatnich prac, Arabs Skirmishing in the Mountains, wspomina jeszcze raz afrykańską podróż, wspaniałą przygodę swoich młodzieńczych lat. Zmarł, niedługo po skończeniu tego obrazu, 13 sierpnia 1863 roku.

<-- Życie 1798-1832

The Sultan of Marocco and his Entourage
Sułtan Maroka ze Swoją
Świtą
Frederic Chopin
Fryderyk Chopin
A Vase of Flowers on a Console
Waza z Kwiatami
     

HOME | SZUKAJ

Eugène Delacroix