main page

Życie 1798-1832 Życie 1832-1863 Galeria Prace teoretyczne Związki z Polską Linki Szukaj
     
| EN | PL |    
     



Self-Portrait
Autoportret
"Ostatni z wielkich artystów renesansu i pierwszy nowoczesny". Charles Baudelaire

E
ugene Delacroix urodził się w 1798 roku jako syn Charles'a Delacroix (1741 - 1805), piastującego krótko stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych, który w chwili narodzin syna znajdował się w misji dyplomatycznej w Holandii jako ambasador Republiki Francuskiej. Jego matka, Victoria Oeben (1759 - 1814) wywodziła się z rodziny rzemieślniczej. Rodzice zmarli wcześnie pozostawiając Eugène'a pod opieką jago starszej siostry, Henrietty de Verninac (1780 - 1827), żony byłego ambasadora w Turcji i ministra-pełnomocnika w Szwajcarii Raymonda de Verninac (1762 - 1822). Upadek imperium Napoleona spowodowała tymczasowy podupadek finansowy rodziny. Jednak wpływowe koneksje, które wytworzyły sie w okresie dzieciństwa, pomogły mu w jego późniejszej karierze, szczególnie w latach 1830 - 1850 gdy interesy Bonapartystów zwyżkowały. Jako dziecko bawił się na kolanach Talleyranda, następcy jego ojca w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i przyjaciela rodziny. Sugeruje się, choć to nie udowodnione, że Talleyrand, do którego Delacroix w późniejszych latach swojego życia był fizycznie podobny, był jago faktycznym ojcem. O prawdziwości tego przypuszczenia mógłby świadczyć także dokument stwierdzający, że Charles Delacroix na kilka miesięcy przed narodzinami syna poddał się dość skomplikowanej operacji, przed którą jest wielce prawdopodobne iż był bezpłodny.

W 1815 Delacroix w wieku 17 lat rozpoczął naukę malarstwa w pracowni Pierra Guérina (1774-1833) w której przebywał chwilę wcześniej Théodore Gericault. Jego klasycystyczna szkoła wywarła mniejszy wpływ na Delacroix niż literacka edukacja w liceum. Przykład Gericault, którego poznał i do którego obrazu Tratfa Meduzy pozował w 1818 roku, pozostawił swoje piętno, ale tak naprawdę, jak zresztą wielu mu współczesnych, był samoukiem, którego prawdziwą szkołą był Luwr, w którym splendor Tycjana, Veronesa i Rubensa przyćmiewał szkołę Dawida. Wśród jego znajomych malarzy był Anglik Richard Parkes Bonington (1801-1828), który wraz z Raymondem Soulier wprowadził go do malarstwa akwarelowego i angielskiej tradycyjnego koloryzmu i który pomógł mu rozbudzić w sobie zamiłowanie do Shakespeare'a, Byrona, Scott'a - głównych literackich żródeł jego romantyzmu.
 


The Barque of Dante
Barka Dantego

Debiut
Prace studenckie Delacroix nie były zbytnio obiecujące, ale w roku 1822 debiutując na Salonie Malarstwa zwrócił na siebie uwagę
Barką Dantego. Mimo, że obraz zasługuje na swoje miejsce w historii sztuki jako początek wielkiej kariery, pozostaje niedojrzałą pracą, niezdarną i niespójną w kompozycji kombinacją spuścizny Gericault, Rubensa i Michała Anioła. Dwa lata póżniej jego Masakra na Chios eksploduje na Salonie 1824 jako "przerażający hymn w służbie zagłady i cierpienia" (Charles Baudelaire, "L'Oeuvre et la vie d'Eugène Delacroix," opublikowane w L'Art romantique, Paris, 1869). Zharmonizowany kolorystycznie obraz po raz pierwszy ukazał mistrzostwo Delacroix jako kolorysty, oraz uderzył w nutę tragedii i śmierci, która brzmieć będzie jeszcze przez wiele jego następnych dzieł. Zakup obrazu przez rząd za 3 tys. franków pozwolił Delacroix na wyjazd wiosną 1825 roku do Anglii. Widział już wcześniej w Paryżu krajobrazy Johna Constable'a (1776-1837) gdy pracował nad Rzezią na Chios. Wrażenia jakich doznał podczas tych kilku miesięcy spędzonych w Londynie obcując z angielską sztuką i literaturą będą miały wpływ na jego późniejszą twórczość co jest zauważalne już jego Portrecie Barona Switer (1826, National Gallery, London), brawura wykonania w stylu Thomasa Lawrence'a (1769-1830) i jego sposób ujęcia tematu z powieści Scotta i Byrona. Jego Egzekucja Doge Marino Faliero (1826, Wallace Collection, London) według Byrona malowane z czymś w rodzaju Boningtonowskiej nerwowej luminacji jest zwieńczeniem angielskiego etapu twórczości.

Po tych obrazach o świetnym wykończeniu i stosunkowo małym formacie potężna, orgistyczna
Śmierć Sardanapala pokazana na Salonie 1827 była dla widowni szokiem. Delacroix ponownie zaczerpnął z powieści Byrona, lecz rozgrywającą się tragiczną scenę masakry obsadził bohaterami swojej wyobraźni a za swoją odwagę zapłacił utratą względów widzów i krytyki na pewien czas. Następne lata były ciężkim choć płodnym okresem, w którym eksperymentował z wieloma tematami: studia lwów i tygrysów, sceny orientalne, zmysłowe akty a także bitwy.

Rewolucja 1830 roku zainspirowała jedno, bodaj najsławniejsze jego dzieło -
Wolność Wiodącą Lud na Barykady. W miejsce bujnego romantyzmu obrazów z lat 20-tych, powstał obraz o bogatszej, bardziej zrównoważonej kolorystyce i stłumionej intensywności. W tym wspóczesnym obrazie osiągnął potycki efekt bez fałszywej wzniosłości: nawet sama Wolność sprawia wrażenie raczej rzeczywistej postaci niż sztucznie alegorycznej. Po raz pierwszy publiczność i krytyka były jednomyślne w pochwałach dla artysty, a rząd Ludwika Filipa nagrodził go Legią Honorową - najważniejszym francuskim odznaczeniem państwowym.

Życie 1832-1863 -->

The Massacre of Chios
Rzeź na Chios
The Death of Sardanapalus
Śmierć Sardanapala
Liberty Leading the People
Wolność wiodąca Lud na
Barykady



     

HOME | SZUKAJ


Eugène Delacroix